Hij is geboren in Wenen en woonde even in Dieren, maar Roy Echter woont eigenlijk al vanaf zijn prilste levensjaar 1973 in Hoog-Keppel. Voor opleiding en werk heeft hij een tijdje elders gewoond maar 17 jaar geleden greep hij de kans om zijn ouderlijk huis te kopen met beide handen aan. Sindsdien woont hij er weer met veel plezier en wil hij niet meer weg. Zijn dochter is er geboren en het is simpelweg het de streek waar hij zich nauw mee verbonden voelt.

Roy heeft een commerciële opleiding gevolgd en die vaardigheid in verschillende sectoren ingezet. Omstandigheden dwongen hem recent tot een verandering van baan en nu werkt hij bij de Mandenmakers groep,’s lands grootste keukenleverancier. Roy hierover: “Als vestigingsmanager is het mijn taak de verkoop een impuls te geven in vestigingen die wat achterblijven in omzet. Daarnaast begeleid ik mensen in het bedrijf die re-integreren als ze een periode niet hebben kunnen werken. Deze combinatie van sales en werken met mensen past goed bij mij.”

Volgens Roy is het ondanks en dankzij de COVID 19-crisis een gekkenhuis in alles wat met bouw en verbouwen te maken heeft: “Vroeger moest een keuken vooral praktisch zijn, maar tegenwoordig is de keuken het hart van het huis. Dat willen mensen juist nu mooi voor elkaar hebben.”. Roy moest dus vanaf eerste werkdag volle bak aan de slag en ook nog drie opleidingen volgen. Hij heeft zich daar goed doorheen geslagen en heeft zich in een paar maanden tijd heeft opgewerkt tot een succesvolle medewerker binnen het bedrijf.

Daar mag hij trots op zijn, want Roy is een van de ondernemers die getroffen is door de COVID 19-crisis. Hij had een reïntegratiebedrijf opgebouwd waar hij met een team van jobcoaches, taaltrainers en lasinstructeurs mensen opleidde tot lasser. Mensen met afstand tot de arbeidsmarkt en inburgeraars die zich de Nederlandse taal en cultuur eigen moeten maken. De opbouw van het bedrijf en het verwerven van opdrachten werd ernstig verstoord door de coronacrisis. Hij moest het bedrijf in 2021 beëindigen: “Dat is zo jammer, want wij leverden belangrijke bijdragen aan de arbeidsmarkt. Er is een groot tekort aan gediplomeerde lassers en er zijn nog zoveel mensen die aan het werk geholpen kunnen worden.”

Ondanks zijn teleurstelling is Roy nog steeds enthousiast over de resultaten die hij bereikte: “Het is zo mooi als je mensen echt op gang kunt helpen in het leven. Als je ziet dat ze niet alleen de basisvaardigheden opdoen om te werken, maar ook zelfvertrouwen krijgen en trots zijn op de dingen die ze maken!”. Roy is een mensen-mens en is vastbesloten ooit de draad van dat werk weer op te pakken. Nu ziet hij het als zijn uitdaging om zijn kennis en kunde over re-integratie in te zetten voor de politiek.

Het kenmerkt Roy dat hij dit ,ondanks zijn drukke baan en gezinsleven, op zich neemt. Hij vindt het zelf vanzelfsprekend: “We moeten allemaal ons steentje bijdragen aan onze eigen omgeving. Ik woon hier al zo lang met plezier en ik wil er ook voor zorgen dat het hier over 10 jaar nog leuker is voor ons allemaal. Er wordt bij mij in het dorp wel eens gemopperd op de gemeente, maar dat is veel roepen en niks doen. Dat is voor mij geen optie. Ik vind dat we samen moeten zorgen dat er woningen komen, dat er goede sportaccommodaties zijn en al die andere zaken die een levendig dorp nodig heeft.”